Con­sis­ten­tie is voor zaf­fels

Borst­klop­pe­rij is niet mijn for­té, maar ik heb iets dat niet veel an­de­ren heb­ben en dat is een ar­chief van mijn opi­nies. Dat zat ik me laatst tij­dens een on­be­waakt ogen­blik te be­den­ken. Re­gel­ma­tig, bij het ma­ken van een nieu­we aan­te­ke­ning, ver­moed ik dat ik al eens eer­der iets heb ge­zegd over het onderwerp/issue in kwes­tie. Als ik dan ga zoe­ken op dit schot­schrift (zie de op­tie in het me­nu) dan kan het zo­maar zijn dat ik een hand­je­vol ar­ti­ke­len te­rug­krijg waar­in ik voor el­ke af­le­ve­ring een an­de­re po­si­tie in­neem.

Het leu­ke van een der­ge­lijk ar­chief is dat ik kan na­gaan of ik een beet­je con­sis­tent in mijn me­nin­gen ben. Mo­men­teel gaat dit no­ti­tie­boek bij­na 10 jaar te­rug, dus ik kan on­der­tus­sen al een aar­di­ge in-depth at­ti­tu­de trend-ana­ly­se doen. Na­tuur­lijk heb ik stie­kem al een beet­je ge­ke­ken en wat blijkt? Ik ben in het ge­heel niet con­sis­tent. Hier­mee wil ik me­zelf niet di­rect als wind­vaan weg­zet­ten, maar er zit een ze­ke­re sprei­ding in mijn in­ter­ne sa­men­hang. Op som­mi­ge to­pics sta ik de­ge­lijk in steen ge­bei­teld, voor­al als ze erg dicht op een po­li­tie­ke over­tui­ging of de vi­ge­ren­de ide­o­lo­gie zit­ten, maar dat is bij lan­ge na niet al­tijd zo. Hoe ver­der weg van mijn prin­ci­pes of over­all ide­o­lo­gie, hoe war­ri­ger een po­si­tie kan wor­den en hoe zwal­ken­der dus het be­leid. Ik heb het nog niet sys­te­ma­tisch be­ke­ken, maar ik denk dat ik in on­ge­veer de helft van de “ge­val­len” die ik nu heb on­der­zocht al ver­schil­len­de ma­len van rich­ting ben ver­an­derd. Voor het ge­val er lief­heb­bers in het wild rond­lo­pen: er is een for­mat te be­den­ken waar­mee dat beeld dui­de­lij­ker wordt.

Hier leer ik iets van en wel dat ik het beeld van mijn beeld niet al te se­ri­eus moet ne­men. Ik dénk wel al­tijd con­se­quent en na­volg­baar te zijn, maar dan blijkt na wat anek­do­tisch on­der­zoek op de­ze we­blog toch dui­de­lijk dat dit niet zo is. Er zit een dis­cre­pan­tie tus­sen wat ik denk te zijn en wat ik wer­ke­lijk ben. Ik had het kun­nen ver­moe­den, want reeds ve­le ja­ren ge­le­den heb ik van Da­niel C. Den­nett ge­leerd dat ons ge­heu­gen erg plooi­baar is en dat de ge­mid­del­de in­di­vi­du zijn her­in­ne­rin­gen re­di­geert. Dit va­ri­eert naar ge­lang het be­lang dat er aan vast zit. Het komt er in ie­der ge­val op neer dat men het ei­gen ge­heu­gen echt niet voor 100% kan ver­trou­wen.

Rest de vraag wat ik nu vind van het blo­te feit dat ik wat at­ti­tu­de be­treft min­der sta­biel ben dan ik denk. Ten eer­ste is het iets waar­aan niet te ont­ko­men valt, dus ik ga me er geen zor­gen om ma­ken. Het is geen te­ken van de­men­tie. Ten twee­de is het in prin­ci­pe he­le­maal niet slecht om van me­ning te ver­an­de­ren. Zo­iets wordt wel eens voort­schrij­dend in­zicht ge­noemd. Ik noem het ge­woon Ge­zond Ou­der, Er­va­re­ner en Vol­was­se­ner wor­den.

Of­te­wel, wat ik ei­gen­lijk moet stel­len: als ik hier had ge­merkt dat ik al ja­ren lang over van al­les en nog wat het­zelf­de denk – ter­wijl ik toch per­ma­nent mijn ken­nis up­da­te door veel te le­zen en goed te luis­te­ren naar de ken­ners in het veld én zelf na­denk – dan had ik pas echt een pro­bleem ge­had. Dat pro­bleem, dat zich laat om­schrij­ven als “hard­hoof­dig” en “on­flexi­bel”, heb ik dus niet.