De Kim-ma­noeu­vre, Rus­land & de V.S.

Kim Jong-un en de Rus­si­sche mi­nis­ter van Bui­ten­land­se Za­ken La­vrov in Py­on­gyang

De heer Kim Jong-un is met een ui­terst be­dre­ven stuk­je po­li­tiek op hoog ni­veau be­zig. Ik was al ver­rast door zijn plot­se­ling mee­gaand­heid in het nu­cle­ai­re ver­haal. Mijn idee was dat hij door Chi­na tot de or­de was ge­roe­pen en dat hij te­ge­lij­ker­tijd door sanc­ties werd uit­ge­kne­pen. Het zal waar­schijn­lijk al­le­bei waar zijn. Maar nu ik zie dat hij ná de top tus­sen Noord Ko­rea en de V.S. – die on­danks het ge­stun­tel van ka­me­raad Trump waar­schijn­lijk ge­woon door­gaat – een zelf­de top met Rus­land plant, dan denk ik toch au­then­tie­ke slim­heid te zien bij Kim.

Kims com­men­taar aan mi­nis­ter La­vrov was dat “hij hoopt dat de ver­hou­din­gen tus­sen de V.S. en Rus­land stap voor stap be­ter zul­len wor­den”. Op zich geen gek­ke wens, want die re­la­tie is tot aan het self-ig­ni­ti­on point aan het stij­gen. Als dat mis­gaat dan zit de he­le pla­neet met de ge­bak­ken pe­ren, waar­bij Ko­rea in een stra­te­gisch ui­terst in­te­res­san­te zo­ne ligt. Het is dus lo­gisch dat ie­der­een rond dat Pa­ci­fi­sche bas­sin wil dat er niet met (nu­cle­air) scherp wordt ge­scho­ten.

An­der­zijds be­dankt Kim zijn Rus­si­sche even­knie Poe­tin ook voor “zijn ver­zet te­gen de do­mi­nan­te rol die de VS in de we­reld wil spe­len”. Ik kijk naar de span­ning tus­sen de V.S. en Rus­land, maar ook naar de rol (van op­ko­men­de su­per­macht) die Chi­na op dit mo­ment op­eist en dan ver­moed ik toch dat er een in­te­res­sant geo-po­li­tiek schaak­spel wordt ge­speeld. Daar­bij is Kim een sterk stuk, dat zich door Chi­ne­se kei­zer Xi Jin­ping dwars door de Ame­ri­kaan­se stel­ling laat schui­ven.

Het ada­gi­um “fol­low the mo­ney” leert ons min­stens één ding: Chi­na heeft een groot be­lang bij een Rus­sisch-Ame­ri­kaans ge­vecht om dat he­ge­mo­nie-been, want het geeft Pe­king de ge­le­gen­heid om er als der­de hond rus­tig en steels mee van­door te gaan. Kijk naar het melk­ge­zicht van Kim en de hau­tai­ne glim­lach op dat van Jin­ping en je kunt de sa­men­zwe­ring er bij­na van­af zien drui­pen.

Ik tip op een kla­te­ren­de over­win­ning van Chi­na in de­ze wed­strijd, mits dat land niet voor die tijd ge­veld wordt door een on­roe­rend-goed-ge­stook­te kre­diet­cri­sis. En zelfs dan zou het re­de­lijk goed uit de strijd kun­nen ko­men, om­dat het waar­schijn­lijk meer fi­nan­ci­ë­le veer­kracht heeft dan de V.S. en Rus­land sa­men. Want als cre­di­teur Chi­na – dat nu zo on­ge­veer de dol­lar bo­ven wa­ter houdt – om­valt, dan valt de rest van de we­reld mee. Chi­na zal daar­na als snel­ste weer op­staan.