Dibenzyltolueen: de toekomst van Waterstofopslag

Klik voor vergroting 

Het is niet de eer­ste keer in de geschie­de­nis dat de Duit­sers een door­braak op tech­no­lo­gisch vlak creëren die ver­strek­ken­de gevol­gen gaat heb­ben voor onze wereld. Een van de min­der gei­ni­ge uit­vin­din­gen is die van de wer­ken­de en “batt­le-rea­dy” duik­boot, een tech­nisch hoog­stand­je dat de basis leg­de voor alle duik­bo­ten en onderzeeërs die nu de wate­ren van de wereld onvei­lig maken. Een ande­re is de ver­bran­dings­mo­tor, die door meneer Gott­lieb Daim­ler – een Duit­se inge­ni­eur – is ont­wik­keld. Het is waar­schijn­lijk over­dre­ven om te stel­len dat we zon­der hem nog op paard en wagen had­den geze­ten, maar de impor­tan­tie van zijn “ont­plof­fings­mo­tor” is niet te overschatten.

Van­daag zie ik in de pers een nieu­we belang­rij­ke mijl­paal door Duit­sers geslecht wor­den. “Ze” heb­ben een (onder ande­re) voor de auto bruik­ba­re manier gevon­den om water­stof op te slaan en te ver­voe­ren, en die geschikt is voor de bestaan­de infra­struc­tuur. Er zijn slechts wat klei­ne aan­pas­sin­gen in het brand­stof dis­tri­bu­tie­sys­teem noodzakelijk.

Water­stof heeft onmis­ken­ba­re voor­de­len ten opzich­te van het elek­tri­sche rij­den. Elek­trisch rij­den heeft naast het voor­deel van de 0‑emissie last van een kor­te actie­ra­di­us, de nood­zaak van laad­pa­len op de stoep en lan­ge laad­tij­den voor een vol­le accu. Daar­naast voegt de king-size accu die ervoor nodig is veel gewicht toe aan de auto. Dat gewicht moet wor­den ver­plaatst en dat kost ener­gie. Water­stof heeft voor­al voor­de­len: een lan­ge actie­ra­di­us, kor­te laad­tij­den (snel pom­pen, zoals nu met ben­zi­ne) en een 0‑emissie. Daar­naast kan de nood­za­ke­lij­ke accu veel klei­ner zijn. 

Er kleeft ech­ter ook een belang­rijk nadeel aan water­stof, en dat is dat het onder extreem lage tem­pe­ra­tu­ren moet wor­den gewon­nen en onder hoge druk moet wor­den opge­sla­gen. Dat maakt het voor het gemid­del­de auto­mo­biel las­tig om in te zet­ten, omdat er spe­ci­a­le tanks voor nodig zijn. Voor dat laat­ste pro­bleem heb­ben ze in Bei­e­ren een oplos­sing bedacht: ze los­sen het water­stof op in een dra­ger: diben­zyl­tolu­een, dat kan wor­den ver­voerd in een nor­ma­le huis-tuin-en-keu­ken “benzine”-tank.

De (orga­ni­sche) dra­ger wordt in een met her­nieuw­ba­re ener­gie gestook­te opwerk­fa­briek voor­zien van water­stof. Deze vloei­stof wordt ver­vol­gens gedis­tri­bu­eerd als­of het ben­zi­ne is. De water­stof­au­to met brand­stof­cel komt bij de pomp en gooit daar zijn tank vol met ver­se H2-diben­zyl­tolu­een, ter­wijl de opge­bruik­te diben­zyl­tolu­een, waar­uit de H2 door de brand­stof­cel is opge­stookt, uit de auto wordt afge­pompt. De auto kan na de kor­te tank­beurt ver­der rij­den en de lege diben­zyl­tolu­een wordt naar de fabriek terug­ge­bracht, waar het weer met ver­se water­stof wordt opge­werkt. Het prin­ci­pe is bij­na te mooi om waar te zijn.

Klik voor vergroting

Het is ech­ter wel waar. De eer­ste proef­mo­del­len – labo­ra­to­ria op wie­len – rij­den al en wor­den op dit moment gefi­ne­tu­ned voor de consument. 

Het werkt ver­der vrij sim­pel: de brand­stof­cel drijft niet direct een motor aan, maar laadt een accu op, die ver­vol­gens zorgt voor de ener­gie-aan­voer naar de elek­tro­mo­tor. Het gaat hier dus om een hybri­de auto maar dan met water­stof in plaats van ben­zi­ne, LPG of die­sel. De schoon­heid van deze oplos­sing is bij­na ont­roe­rend. Ik voor­zie daar­om vol­gens mij terecht dat deze tech­niek het gaat win­nen van de elek­tri­sche auto, maar het zal nog wat tijd ver­gen voor­dat de dif­fu­sie ervan op gro­te-men­sen niveau plaats­vindt. Tot dat moment zal ik helaas in mijn ben­zi­ne­slur­pen­de tank van 15 jaar oud moe­ten blij­ven rond­rij­den, maar als ik de teke­nen goed lees dan is dat nog maar heel even.


Bron: H2-Inter­na­ti­o­nal

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.