L’origine d’origine du monde

Ik kan het niet la­ten om over mijn fa­vo­rie­te schil­de­rij een aan­te­ke­ning te ma­ken. En dát dit mijn fa­vo­riet is, was ook an­de­ren al op­ge­val­len. Dus na de mel­ding in de pers van het heu­ge­lij­ke feit dat het mo­del van Gusta­ve Cor­bets schil­de­rij “L’origine du mon­de” (1866) de­fi­ni­tief lijkt te zijn ge­ï­den­ti­fi­ceerd, werd ik ook di­rect in­ge­seind. Ik waar­deer het dat mijn ka­me­ra­den – een da­me dit keer – me op de be­lang­rij­ke za­ken van het le­ven wij­zen.

Stie­kem had ik het al ge­zien, want het nieuws was groot ge­noeg om over de di­gi­ta­le voorpagina’s van Ne­der­land te plak­ken. Ik ben dus niet de eni­ge met een voor­keur voor mooi ge­maak­te ero­ti­ca. Ik ben waar­schijn­lijk ook niet de eni­ge die de ar­ti­ke­len in de Pen­thou­se echt niets aan vindt en ze daar­om dus ook niet leest. De pic­to­ri­als daar­en­te­gen, die zijn wel de moei­te waard. Die be­stu­deer ik meest­al aan­dach­tig.

Het schil­de­rij van Cor­bet, dat waar­schijn­lijk door de an­der­hal­ve eeuw heen al ver­schil­len­de tot de ver­beel­ding spre­ken­de bij­na­men heeft ge­kre­gen, laat zo­als ie­der­een weet een stijl­vol open­ge­vlei­de da­mes­schoot zien, die de toe­schou­wer een on­ge­hin­der­de blik op de voor­bips van me­vrouw Jo­an­na Hif­fer­nan toont. Al­thans, dat dach­ten we tot gis­te­ren. Ge­ble­ken is na­me­lijk dat het hier niet om de kroon­ju­we­len van Hif­fer­nan, maar om die van de Pa­rij­se bal­let­dan­se­res Con­stan­ce Que­ni­aux gaat. De­ze con­clu­sie is na veel on­der­zoek ge­trok­ken en hangt op de ge­dach­te dat het vuur­ro­de haar van Hif­fer­nan niet matcht met de zwar­te bos die we op het schil­de­rij zien. Que­ni­aux wordt ge­acht de­ze kleur schaam­haar wel te heb­ben ge­had, om­dat zij had ook een zwar­te scalp had. De­ze iden­ti­fi­ca­tie van NCIS-ach­ti­ge pro­por­tie is mo­ge­lijk om­dat het schil­de­rij niet de van­daag de dag zo sterk over­ge­waar­deer­de “Bra­zi­li­an” laat zien, maar een mooie toef ste­vig haar.

Ik neem het voor waar­heid aan, maar er ligt nu wel een ja­ren­lang zorg­vul­dig ge­koes­ter­de il­lu­sie aan dui­gen. Ik heb na­me­lijk niet al­leen een zwak voor ero­ti­ca, maar ook voor rood­ha­rig da­mes. Daar­om vond ik mijn los­se ge­mij­mer, waar­mee ik mij in een on­be­waakt ogen­blik naar de tijd en de mis en sce­ne van dit schil­de­rij liet af­drij­ven, al zo aan­ge­naam. Ik kon me al­tijd he­le­maal voor­stel­len dat Cor­bet bij het ma­ken van dit mees­ter­werk veel ple­zier heeft ge­had en mijn lief­heb­ben­de oog voor rood deel­de. Mij maak je na­me­lijk niet wijs dat een kun­ste­naar, hoe toe­ge­wijd ook, aan de on­ver­mij­de­lij­ke lust­prik­kel kan ont­ko­men bij het zien van dit fraaie naakt.

Of­wel, ik vind Que­ni­aux toch een beet­je een dom­per, al­hoe­wel zij er (links) op de fo­to hier­bo­ven dui­de­lijk do­cie­ler uit­ziet dan Hif­fer­nan (rechts). De laat­ste geeft een wat wil­de in­druk, die in de fol­klo­re ove­ri­gens wel weer wordt ge­as­so­ci­eerd met een ver­hoog­de sexap­peal. Door mij wel in ie­der ge­val.

Vi­su­eel voor­keu­rig…
An­ti­Rook­Rid­der Ficq’s kruis­tocht te­gen Big­To­bac­co
Trum­ped by Fear!
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬