Next Step Up: De Werkster

Ik ben een stap voor­waarts gegaan in het bur­ger­lij­ke leven. Bij wij­ze van cadeau aan mij­zelf heb ik mij – na een goe­de poin­ter van een col­le­ga – de dien­sten van een schoon­maak­da­me aan­ge­schaft. Zoals het nu aan­voelt is het wel vaker het geval met dit soort beslis­sin­gen: Ik had dit 20 jaar eer­der moe­ten doen.

Tege­lij­ker­tijd heb ik de sen­sa­tie van een ver­hoogd kolo­ni­aal bewust­zijn. Ik geef toe, dat is geen onaan­ge­na­me excer­si­tie. Ik voel het kloe­ke hoofd van Mus­so­li­ni al in mijn trek­ken tevoor­schijn komen, ondanks dat hij niet echt suc­ces­vol was in het kolo­ni­se­ren van sig­ni­fi­can­te win­ge­wes­ten. Het is puur chau­vi­nis­me. Een van de tal­rij­ke Neder­land­se zee­ro­vers uit de Hol­land­sche Impe­ri­a­lis­ti­sche Uit­bui­tings­ge­schie­de­nis – hier schaam­te­loos de Gou­den Eeuw genoemd – had twij­fel­loos beter gepast, maar ik hecht nu een­maal aan stijl.

Er is een wereld voor me open gegaan. Mijn huis is zo schoon dat ik bij wij­ze van spre­ken van de vloe­ren kan eten, en dit keer niet omdat daar altijd wel iets te vin­den is. Alles blinkt, glanst en ruikt lek­ker. En ik kan nu met goed fat­soen mijn gas­ten naar het toi­let ver­wij­zen, zon­der dat ik eerst moet inspec­te­ren of het daar wel vei­lig is.

Ik leef samen met mijn twee kin­de­ren, vroeg-ado­les­cen­ten van omstreeks de 20 jaar, het­geen zorgt voor een niet onge­rin­ge groe­zel­druk op mijn huis­hou­den. Dat komt niet spe­ci­fiek door deze huis­ge­no­ten, die toch van goe­de wil en hui­ze zijn, maar wel door de 500 kilo vrien­den­vlees die hier bij­na dage­lijks rond­hangt. Het zijn alle­maal aar­di­ge gas­ten hoor, stuk voor stuk, maar ze vin­den het nog steeds inge­wik­keld om geen spoor van ver­vui­ling door mijn huis te trek­ken. Ik vraag ze niet voor niets de klei­ne bood­schap tegen de heg ach­ter­in de tuin te doen.

Voor­uit­lo­pend op het hoge­re pro­per­heids­be­wust­zijn van mijn inwo­nen­de tel­gen en hun kame­ra­den heb ik nu het schoon­maak­werk uit­be­steed. Ik had niet kun­nen bevroe­den dat ik daar­van zo erg in mijn nop­jes zou gera­ken. Het blijkt een van de bete­re beslis­sin­gen in mijn leven, die ruim bin­nen de mar­ges valt van de ande­re geni­a­le inval­len die ik eer­der had: De Afwas­ma­chi­ne, De Motor­gras­maai­er en De Tafelstofzuiger.

Mijn hele huis is één groot labo­ra­to­ri­um gewor­den waar­in ik met wer­ke­lijk alles expe­ri­men­teer. Daar begin­nen zowaar leu­ke din­gen uit te komen; waar­on­der deze nieu­we stap in mijn civi­li­sa­tie-pro­ces. Ik zeg: laat mij maar schui­ven; dit gaat goed zo…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *