Ve­ne­tië: weg met de fast­food

Het is van­daag niet het ont­slag van FBI-baas Co­mey – die gis­te­ren door de be­dreig­de Trump aan de kant werd ge­zet – dat me aan­zet tot een kor­te no­ti­tie van­daag. Die exer­ci­tie van fout machts­ver­toon door de Crook-van-dienst in het Wit­te Huis is nau­we­lijks ver­ba­zing­wek­kend te noe­men. De he­le Ame­ri­kaan­se pers en po­li­tie­ke die­ren­tuin valt er dan wel over, maar ik kan me niet voor­stel­len dat ze de­ze Nixo­ni­aan­se ma­noeu­vre niet heb­ben zien aan­ko­men. Wat ik voor­al zie zijn vol­gens mij kro­ko­dil­len­tra­nen.

Nee, er is iets veel in­te­res­san­ters aan de hand, na­me­lijk de maat­re­gel die Ve­ne­tië te­gen de toe­ris­ten­over­last in­stelt: de fast­food wordt uit de stad ver­ban­nen!


VK 11-5-2017 – klik voor een lees­baar exem­plaar

Ik lach me een kriek. Al eer­der nam Mc­Do­nalds het wij­ze be­sluit om haar ves­ti­ging in Pa­ler­mo te slui­ten we­gens over­wel­di­gend ge­brek aan suc­ces en klan­di­zie. Ken­ne­lijk is het toe­ris­me daar in de jun­gle van dat don­ke­re, sub-Flo­ren­tijn­se zui­den nog niet zo in­tens dat ze er een bag­ger­voer-fran­chi­se in le­ven kun­nen hou­den. De plaat­se­lij­ke in­boor­lin­gen vre­ten dat spul na­me­lijk niet. In Ve­ne­tië ligt dat wat toe­ris­ten be­treft an­ders. Daar – in de be­schaaf­de we­reld – ko­men zo veel van die gas­ten, dat ze er een mul­ti­tu­de aan trog­gen winst­ge­vend kun­nen ma­ken. Of­wel, in Ve­ne­tië vind je een he­le hoop fast­food-res­tau­rants die nog vol (met toe­ris­ten) zit­ten ook. Het is daar­om niet on­lo­gisch om die din­gen te ver­bie­den om zo van het toe­ris­ten­pro­bleem af te ko­men.

Ik voel mij­zelf een part-ti­me “re­si­den­te” als ik in Ve­ne­tië ben. Het is van jongs af aan mijn speel­tuin, om­dat het dicht bij de ba­ker­mat van mijn fa­mi­lie ligt. En mijn zeer voort­va­ren­de da­me heeft in de laat­ste ja­ren de ban­den met die stad ook nog eens ste­vig aan­ge­haald. Dus in een pe­ri­o­de van een jaar of 40 heb ik Ve­ne­tië zien ver­an­de­ren van een pret­ti­ge slen­ter­plek in een over­lo­pen en plat­ge­stampt reis­doel voor mas­sa­toe­ris­ten – en dat be­valt me al­ler­minst. Ik word, net als de Ve­ne­ti­a­nen, gek van de rol­kof­fers en de enor­me hoe­veel­heid men­sen over­al. Al­leen een en­kel stads­deel is nog re­de­lijk toe­ris­ten­vrij (ik zeg niet welk). Pas ’s avonds na acht uur wordt de stad weer enigs­zins pret­tig en leef­baar en na zons­on­der­gang kom je god­zij­ge­dankt haast al­leen nog maar Ve­ne­ti­a­nen te­gen. Het zou dus geen slecht ding zijn als een groot deel van die toe­ris­ten ook over­dag zou weg­blij­ven om­dat ze hun sme­ri­ge voer niet meer kun­nen krij­gen. Ik help het de Ve­ne­ti­aan­se au­to­ri­tei­ten ho­pen, want dan kan ik ten­min­ste ook weer over­dag en in het vol­le sei­zoen van mijn ou­de slen­ter­stad ge­nie­ten.