20 juli 1969 – 21.17.39: The Eagle Has Landed

Apol­lo 11 missie-badge

Van­daag om 21.17 en 39 secon­den is het op de kop af 50 jaar gele­den dat The Eag­le, Apol­lo 11’s maan­lan­der, vier voe­ten op de maan zet­te. Onge­veer 6 uur later deed mis­sie-com­man­dant Neil Arm­strong met één voet het­zelf­de. Onder­wijl pre­vel­de hij in zijn helm-micro­foon wat onhan­dig de onster­fe­lij­ke woor­den “I’m going to step off the LEM now. That’s one small step for [a] man, one giant leap for man­kind.

De ori­gi­ne­le maan­lan­ding heb ik live kun­nen mee­ma­ken op de zwart-wit tele­vi­sie van mijn ouders, even­als het klun­zi­ge geprut­tel van Arm­strong. Toen besef­te ik nog hele­maal niet wat voor een onvoor­stel­baar knap staal­tje werk het was geweest om daar über­haupt te komen, laat staan om ook nog eens uit de maan­lan­der te stap­pen, dat te over­le­ven én ver­vol­gens weer heel­huids terug op aar­de te keren. Er had zo vre­se­lijk veel mis kun­nen gaan met dit pro­ject – dat van een com­plexi­teits­ni­veau was dat niet eer­der had bestaan – maar dat gebeur­de won­der­wel niet.* De vele inge­ni­eurs die betrok­ken waren bij deze mis­sie had­den hun zaken goed voor elkaar. Niet alleen lever­den ze de tech­ni­sche infra­struc­tuur én een wer­kend clus­ter van vlucht­lei­dings- en uit­voe­rings­sys­te­men af, ze had­den en pas­sant ook nog eens uit­ge­von­den hoe je de job zo moest orga­ni­se­ren, dat het beoog­de resul­taat kon wor­den gehaald. 

De spin-off van de ruim­te­vaart is dus niet alleen van tech­no­lo­gi­sche aard. Het heeft ook het mooie vak van “Pro­ject Mana­ge­ment” voort­ge­bracht. Zeker dat laat­ste aspect is notoir onder­be­licht in de spa­ce-race-canons, maar van­we­ge mijn pro­fes­si­o­ne­le dis­po­si­tie vind ik het per­soon­lijk wel een heel belangrijke.

Ster­ker nog; ik ben zelfs geneigd de vaar­dig­heid om men­sen rond een super-com­plexe taak in een wer­kend pro­ces te krij­gen, nog belang­rij­ker te vin­den dan al die raket­ten en maan­lan­ders bij elkaar. Die com­pe­ten­tie is instru­men­teel (geweest) in alle com­plexe pro­ces­sen waar­uit hele inge­wik­kel­de machi­nes zijn geko­men. Ik maak me sterk dat dit niet alleen geldt voor de usu­al sus­pects, zoals vlieg­tui­gen, gea­van­ceerd oor­logs­tuig, smartpho­nes of hyper-intel­li­gen­te schaak­com­pu­ters, maar ook voor de ogen­schijn­lijk sim­pe­le din­gen zoals auto­mo­bie­len en elek­tri­sche fiet­sen. Het staat alle­maal op de schou­ders van een maatschappij/cultuur die zul­ke pro­ces­sen kan leve­ren, en die is niet van­zelf ontstaan.

Ofwel, voor mij is de maan­lan­ding niet alleen maar de laat­ste “ont­dek­king” van een nieu­we wereld met een heel hip schip. Het sym­bo­li­seert voor­al de men­se­lij­ke capa­ci­teit tot pro­gres­sie in een con­cep­tu­eel “ter­ra incog­ni­ta”. Ik doel op de vaar­dig­heid om echt nieu­we din­gen te maken in nieu­we omge­vin­gen, die geheel nieu­we klem­men en voet­an­gels ken­nen. Ideeën die uiterst inge­wik­keld zijn wor­den moge­lijk door men­se­lij­ke capa­ci­teit te bun­de­len in een holis­ti­sche enti­teit die – we over­drij­ven hier nau­we­lijks – tot won­de­ren in staat is*. De maan­lan­ding voelt daar­om voor mij aan als een mijl­paal in de geschie­de­nis van Homo Sapiens die van dezelf­de orde van groot­te is als de uit­vin­ding van de land­bouw, zo’n 12.000 jaar gele­den. Die maan­lan­ding van een hal­ve eeuw terug geeft me ook het ver­trou­wen dat we de inge­wik­kel­de pro­ble­men van van­daag, zoals glo­bal war­ming en een rap toe­ne­men­de wereld­be­vol­king die wat te eten moet heb­ben, gaan oplossen.


*) Zie: Arthur C. Clarke’s Third Law: Any suf­fi­cient­ly advan­ce­d tech­no­lo­gy is indis­tin­guis­ha­ble from magic.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *