20 ju­li 1969 – 21.17.39: The Ea­g­le Has Land­ed

Apol­lo 11 mis­sie-bad­ge

Van­daag om 21.17 en 39 se­con­den is het op de kop af 50 jaar ge­le­den dat The Ea­g­le, Apol­lo 11’s maan­lan­der, vier voe­ten op de maan zet­te. On­ge­veer 6 uur la­ter deed mis­sie-com­man­dant Neil Arm­strong met één voet het­zelf­de. On­der­wijl pre­vel­de hij in zijn helm-mi­cro­foon wat on­han­dig de on­ster­fe­lij­ke woor­den “I’m go­ing to step off the LEM now. That’s one small step for [a] man, one gi­ant le­ap for man­kind.

De ori­gi­ne­le maan­lan­ding heb ik li­ve kun­nen mee­ma­ken op de zwart-wit te­le­vi­sie van mijn ou­ders, even­als het klun­zi­ge ge­prut­tel van Arm­strong. Toen be­sef­te ik nog he­le­maal niet wat voor een on­voor­stel­baar knap staal­tje werk het was ge­weest om daar über­haupt te ko­men, laat staan om ook nog eens uit de maan­lan­der te stap­pen, dat te over­le­ven én ver­vol­gens weer heel­huids te­rug op aar­de te ke­ren. Er had zo vre­se­lijk veel mis kun­nen gaan met dit pro­ject – dat van een com­plexi­teits­ni­veau was dat niet eer­der had be­staan – maar dat ge­beur­de won­der­wel niet.* De ve­le in­ge­ni­eurs die be­trok­ken wa­ren bij de­ze mis­sie had­den hun za­ken goed voor el­kaar. Niet al­leen le­ver­den ze de tech­ni­sche in­fra­struc­tuur én een wer­kend clus­ter van vlucht­lei­dings- en uit­voe­rings­sys­te­men af, ze had­den en pas­sant ook nog eens uit­ge­von­den hoe je de job zo moest or­ga­ni­se­ren, dat het be­oog­de re­sul­taat kon wor­den ge­haald.

De spin-off van de ruim­te­vaart is dus niet al­leen van tech­no­lo­gi­sche aard. Het heeft ook het mooie vak van “Pro­ject Ma­na­ge­ment” voort­ge­bracht. Ze­ker dat laat­ste as­pect is no­toir on­der­be­licht in de spa­ce-ra­ce-ca­nons, maar van­we­ge mijn pro­fes­si­o­ne­le dis­po­si­tie vind ik het per­soon­lijk wel een heel be­lang­rij­ke.

Ster­ker nog; ik ben zelfs ge­neigd de vaar­dig­heid om men­sen rond een su­per-com­plexe taak in een wer­kend pro­ces te krij­gen, nog be­lang­rij­ker te vin­den dan al die ra­ket­ten en maan­lan­ders bij el­kaar. Die com­pe­ten­tie is in­stru­men­teel (ge­weest) in al­le com­plexe pro­ces­sen waar­uit he­le in­ge­wik­kel­de ma­chi­nes zijn ge­ko­men. Ik maak me sterk dat dit niet al­leen geldt voor de usu­al sus­pects, zo­als vlieg­tui­gen, ge­a­van­ceerd oor­logs­tuig, smartpho­nes of hy­per-in­tel­li­gen­te schaak­com­pu­ters, maar ook voor de ogen­schijn­lijk sim­pe­le din­gen zo­als au­to­mo­bie­len en elek­tri­sche fiet­sen. Het staat al­le­maal op de schou­ders van een maatschappij/cultuur die zul­ke pro­ces­sen kan le­ve­ren, en die is niet van­zelf ont­staan.

Of­wel, voor mij is de maan­lan­ding niet al­leen maar de laat­ste “ont­dek­king” van een nieu­we we­reld met een heel hip schip. Het sym­bo­li­seert voor­al de men­se­lij­ke ca­pa­ci­teit tot pro­gres­sie in een con­cep­tu­eel “ter­ra in­cog­ni­ta”. Ik doel op de vaar­dig­heid om echt nieu­we din­gen te ma­ken in nieu­we om­ge­vin­gen, die ge­heel nieu­we klem­men en voet­an­gels ken­nen. Idee­ën die ui­terst in­ge­wik­keld zijn wor­den mo­ge­lijk door men­se­lij­ke ca­pa­ci­teit te bun­de­len in een ho­lis­ti­sche en­ti­teit die – we over­drij­ven hier nau­we­lijks – tot won­de­ren in staat is*. De maan­lan­ding voelt daar­om voor mij aan als een mijl­paal in de ge­schie­de­nis van Ho­mo Sapiens die van de­zelf­de or­de van groot­te is als de uit­vin­ding van de land­bouw, zo’n 12.000 jaar ge­le­den. Die maan­lan­ding van een hal­ve eeuw te­rug geeft me ook het ver­trou­wen dat we de in­ge­wik­kel­de pro­ble­men van van­daag, zo­als glo­bal war­ming en een rap toe­ne­men­de we­reld­be­vol­king die wat te eten moet heb­ben, gaan op­los­sen.


*) Zie: Arthur C. Clarke’s Third Law: Any suf­fi­cient­ly ad­van­ced tech­no­lo­gy is in­dis­tin­guis­ha­ble from ma­gic.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *