Noord-Ko­re­aans ver­zet

Mijn oog treft een aan­ge­naam-dwar­se mel­ding over een Noord Ko­re­aan­se ver­zets­groep die de NK-am­bas­sa­de Ma­drid is bin­nen­ge­val­len. Ze hiel­den per­so­neel ge­gij­zeld en heb­ben pa­pie­ren en be­stan­den ge­sto­len, waar­bij kost­ba­re in­tel is buit­ge­maakt. Na een paar uur heb­ben ze de am­bas­sa­de on­op­ge­merkt kun­nen ver­la­ten en zijn ze op het vlieg­tuig naar New York ge­stapt.

Een­maal in New York zijn de le­den van de­ze mi­li­tan­te ver­zets­groep – luis­te­rend naar de voor mij on­be­grij­pe­lij­ke naam “Che­ol­li­ma”, naar de FBI ge­stapt om hun in­for­ma­tie daar te de­len. Ge­heel vol­gens het “clo­ak-and-dag­ger”-prin­ci­pe ont­kent dit bu­reau ech­ter el­ke be­trok­ken­heid.

Ik te­ken dit aan om­dat ik zelf in een ver ver­le­den wel eens ge­hoord heb van een soort­ge­lij­ke ac­tie bij on­ze ei­gen Rijks­ge­bou­wen­dienst, die ei­ge­naar was van een stuk vast­goed dat door een stel links-Ra­di­ka­lins­kies was ge­kraakt. (Dit is dus geen ana­ly­se…) Om bij een even­tu­e­le ont­rui­ming ster­ker te staan heeft de­ze club toen het ar­chief van de RGB ge­sto­len, door ’s och­tends vroeg hun pand te be­zet­ten en leeg te ro­ven. Het heeft – naar ik heb ver­no­men – aar­dig wat bruik­ba­re in­for­ma­tie op­ge­le­verd.

Ik vraag me al lan­ger af waar­om de ac­ties zo­als die van Che­ol­li­ma tot nu toe zijn uit­ge­ble­ven, om­dat de am­bas­sa­de van een ar­me­tie­rig land als Noord Ko­rea een vrij ge­mak­ke­lijk doel­wit is. Uit de toe­dracht van Ma­drid blijkt dit ook: Met wat sim­pe­le ver­mom­min­gen en een vlot­te bab­bel zijn de Spaan­se agen­ten die op de ac­tie af­kwa­men een­vou­dig af­ge­poei­erd. On­der­wijl kon­den de ac­tie­voer­ders bin­nen on­ge­stoord hun gang gaan.

Blijft de vraag wat de roof uit­ein­de­lijk heeft op­ge­le­verd. Of de­ze in­stru­men­teel zal zijn in de om­ver­wer­ping van het re­gime valt te be­twij­fe­len. Wel zal het hel­pen in het ster­ken van de boy­cot, die nu (ge­do­cu­men­teerd) aan al­le kan­ten wordt om­zeild. En die boy­cot is be­lang­rijk. Het voor­komt dat de Noord Ko­re­aan­se eli­te haar kin­de­ren naar du­re Zwit­ser­se scho­len kan blij­ven stu­ren, wat een di­rect af­breuk­ri­si­co voor haar steun aan Kim Jong-un vormt. En hoe gek het ook klinkt, de val van het sta­li­nis­ti­sche re­gime in Py­on­gyang zal door pre­cies die eli­te wor­den be­werk­stel­ligd en niet door het volk dat mas­saal in ver­zet komt.

Ik voor­spel voor Py­on­gyang een an­der ver­loop dan bij de Flu­we­len Re­vo­lu­ties die tus­sen 1986 en 1991 in Oost-Eu­ro­pa plaats­von­den, waar­bij de schijn­baar on­ver­woest­ba­re so­ci­a­lis­ti­sche re­gimes van het War­schau­pact door toe­doen van het volk één voor één om­vie­len. Het zal meer lij­ken op een tra­di­ti­o­neel Afri­kaan­se machts­wis­se­ling, waar­bij de ou­de eli­te wordt ver­van­gen door een nieu­we of de zit­ten­de eli­te een nieu­we lei­der aan­wijst.

Een kant­te­ke­ning bij het bo­ven­staan­de is dat een rück­sichts­lo­se de­ca­pi­ta­tie van het re­gime geen en­ke­le zin heeft, om­dat er dan su­biet een le­vens­ge­vaar­lij­ke, on­be­stuur­ba­re en tot de nu­cle­ai­re tan­den ge­wa­pen­de hor­de sta­li­nis­tisch ge­ïn­doc­tri­neer­de strij­ders aan de noord­grens van Zuid Ko­rea staat. Of­wel: een machts­va­cu­üm op het Ko­re­aan­se schier­ei­land is eni­ge mag­ni­tu­des ge­vaar­lij­ker – voor het ge­he­le Pa­ci­fi­sche bas­sin – dan de cha­os die na de Ara­bi­sche Len­te in Noord Afri­ka is ont­staan.

Voor de lief­heb­bers (zo­als ik) volgt de pers­ver­kla­ring van Che­ol­li­ma over hun ac­tie, die ove­ri­gens al in fe­bru­a­ri van dit jaar plaats­vond:

Facts About Ma­drid

Em­bas­sies around the world run by the cur­rent Py­on­gyang re­gime are not li­ke the tra­di­ti­o­nal di­plo­ma­tic, com­mer­ci­al, and cul­tu­ral out­posts of le­gi­ti­ma­te govern­ments that ser­ve their nation’s in­te­rests and res­pect in­ter­na­ti­o­nal norms. 

The regime’s em­bas­sies and of­fi­ces are hubs of il­li­cit nar­co­tics and arms traf­fic­king, me­di­ums for the fur­the­ran­ce of pro­pa­gan­da of a to­ta­li­ta­ri­an re­gime that sys­te­ma­ti­cally com­mit cri­mes against hu­ma­ni­ty against its own (and others) wit­hout cur­rent pa­ral­lel. They are launch­pads for glo­bal cy­ber at­tacks and thefts, as­sas­si­na­ti­ons, kid­nap­pings, and host­a­ge taking‐including of the fa­mi­lies of their own di­plo­mats. This cha­ra­de of pre­ten­ding that the re­gime is a nor­mal govern­ment must stop‐the re­gime is sim­ply a gi­ant cri­mi­nal en­ter­pri­se.

That said, 
this was not an at­tack. We res­pon­ded to an ur­gent si­tu­a­ti­on in the Ma­drid em­bas­sy. We we­re in­vi­ted in­to the em­bas­sy, and con­tra­ry to re­ports, no one was gag­ged or be­a­ten. Out of res­pect for the host na­ti­on of Spain, no we­apons we­re used. All oc­cu­pants in the em­bas­sy we­re tre­a­ted with dig­ni­ty and ne­ces­sa­ry cau­ti­on. The­re we­re no other govern­ments in­vol­ved with or awa­re of our ac­ti­vi­ty un­til af­ter the event. The Ha­noi Sum­mit had no re­la­ti­on to this ope­ra­ti­on. We re­cog­ni­ze and apo­lo­gi­ze for any in­con­ve­nien­ces cau­sed to the au­tho­ri­ties of Spain, who ha­ve been cau­ght in the midd­le of a dif­fi­cult si­tu­a­ti­on.

We ha­ve evi­den­ce ve­ri­fying our ac­count. It is to pro­tect tho­se who seek our help, and tho­se who ta­ke gre­at risk to pro­tect others, that we can­not sha­re mo­re about the event at this ti­me. We con­ti­nue to be en­ga­ged in ex­tra­or­di­na­ri­ly sen­si­ti­ve work around the world.

We un­der­stand the fra­gi­li­ty and un­cer­tain­ty of the di­plo­ma­tic pro­cess so­me are en­ga­ged in. Des­pi­te our un­der­stan­ding of the in­cor­ri­gi­ble na­tu­re of this re­gime, our in­ten­ti­on is not to in­ter­fe­re with the po­li­ti­cal in­ten­ti­ons of cer­tain coun­tries who seek re­so­lu­ti­on to cer­tain dis­agree­ments. Our fight is on­ly against the regime’s prac­ti­ces and on be­half of mil­li­ons of our en­sla­ved pe­o­p­le.

No in­for­ma­ti­on about Ma­drid was sha­red with any par­ties with the ex­pecta­ti­on of any be­ne­fit or mo­ney in ex­chan­ge. The or­ga­ni­za­ti­on sha­red cer­tain in­for­ma­ti­on of enor­mous po­ten­ti­al va­lue with the FBI in the Uni­ted Sta­tes, un­der mu­tu­al­ly agreed terms of con­fi­den­ti­a­li­ty. This in­for­ma­ti­on was sha­red vo­lun­ta­ri­ly and on their re­quest, not our own. Tho­se terms ap­pear to ha­ve been bro­ken.

So­me ti­me la­ter, so­me jour­na­lists be­gan wri­ting spe­cu­la­ti­ve sto­ries about the in­ci­dent in Ma­drid, and the iden­ti­ties or af­fi­li­a­ti­ons of tho­se in­vol­ved, ci­ting US govern­ment sour­ces. That in­for­ma­ti­on was leak­ed to the me­dia was a pro­found be­trayal of trust. We our­sel­ves ne­ver spo­ke to the me­dia or sha­red any in­for­ma­ti­on with them.

We did not be­gin this work wit­hout full know­led­ge of the risks we bear. Free­dom has al­rea­dy been paid with the blood of fa­mi­lies and col­lea­gues. So­me of us will be im­priso­ned, tor­tu­red or kil­led in the cour­se of this fight. But to sha­re in­for­ma­ti­on that may help iden­ti­fy any of us who ta­ke risks to pro­tect others is to aid and abet the re­gime in Py­on­gyang. The leaks and bre­a­ches of trust we­re ab­hor­rent acts pur­sued in the na­me of po­li­ti­cal ex­pe­di­en­cy, in ser­vi­ce to a re­gime who has tor­tu­red and kil­led mil­li­ons.

It may ta­ke so­me mo­re months of po­li­ti­cal the­a­ter to re­a­li­ze Py­on­gyang is on­ce again ac­ting with tre­a­chery, and not be­fo­re the re­gime emer­ges with even mo­re ca­pa­ci­ty for gre­at harm to others. Par­ties see­king to “out” tho­se in Ma­drid ha­ve pain­ted a tar­get on the backs of tho­se see­king on­ly to pro­tect others; they ha­ve cho­sen to si­de with Pyongyang’s cri­mi­nal, to­ta­li­ta­ri­an ru­lers over their vic­tims.

De dub­be­le mis­kleun van HJ-Führer Bal­dur von Schi­rach
Bau­det, re­de­naar. En dan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *