Regel je gewicht gezond: stop met sporten & ga bewegen

Klik op het plaat­je voor het ar­ti­kel uit The Lan­cet. Klik hier voor het ar­ti­kel­tje op NU.nl

On­ge­veer vijf jaar ge­le­den ben ik ge­stopt met een van de meest suf­fe be­zig­he­den die ik in mijn le­ven had: het twee-maal-we­ke­lijk­se be­zoek aan de sport­school. Op een ze­ke­re za­ter­dag­mor­gen reed ik op mijn fiets rich­ting de trek­ij­zers en ik had het er in­eens he­le­maal mee ge­had. Het idee om weer tus­sen al die zwe­ten­de noes­te­lin­gen te gaan staan om mijn li­chaam te trai­nen stond me meer te­gen dan ooit. De be­slis­sing die daar­op volg­de was snel en pijn­loos. Ik heb mijn fiets om­ge­draaid, ik ben naar huis ge­re­den en ik heb nooit meer een sport­school van bin­nen ge­zien.

On­der­tus­sen ben ik in die ja­ren lang­zaam lich­ter ge­wor­den. Niet van kleur maar van ge­wicht. Het lijkt te­gen­na­tuur­lijk en con­tra-in­tu­ï­tief, maar sinds ik niet meer in die fit­ness-zaal rond­hang, is mijn ge­wicht geen en­kel pro­bleem meer. Dat was het nooit echt, maar ik merk­te wel dat ik met het ou­der wor­den de nei­ging had elk jaar iets­jes zwaar­der te wor­den. Dat is de re­den waar­om ik toen­ter­tijd aan die kracht­trai­ning ben be­gon­nen; om mijn ge­wicht te nor­ma­li­se­ren en om mijn con­struc­tie te ver­ster­ken.

Maar nu doe ik dus niets (in­sti­tu­ti­o­neels) meer an­ders dan veel tus­sen­door en nor­maal be­we­gen. Dit is ook hét ad­vies van me­dia-bi­o­loog en pro­fes­si­o­neel brom­pot Mi­das Dek­kers. Mijn tac­tiek om ge­zond te blij­ven heb ik (naar zijn mo­del) om­ge­gooid van een mo­di­eu­ze wel­vaarts­gym­nas­tiek naar wat een door­snee per­soon 50 jaar ge­le­den – dus vóór de Gro­te Ne­der­land­se Ge­wichts­toe­na­me – waar­schijn­lijk al­tijd al deed. Ik fiets naar mijn werk, ge­bruik geen lif­ten maar de trap, loop op mijn werk naar men­sen toe in plaats van dat ik een te­le­foon pak, schof­fel mijn tuin re­gel­ma­tig (no­dig of niet) en de laat de au­to staan als ik bood­schap­pen ga doen. Of­wel, ik heb zo veel mo­ge­lijk van de tech­niek die mij da­ge­lijks inac­ti­veer­de ter­zij­de ge­scho­ven. En wat zie ik: ik ben bij­na vol­au­to­ma­tisch op een ide­aal ge­wicht te­recht ge­ko­men, met wei­nig tot geen vet aan mijn lijf. En de omis­sie van die ge­for­ceer­de trai­ning heeft er ook nog eens voor ge­zorgd dat mijn be­we­gings­ap­pa­raat geen pijn meer doet en be­ter func­ti­o­neert dan het ooit heeft ge­daan. Op mijn leef­tijd – ruim bo­ven het mid­le­ven­mo­ment – is dat heel geen ge­rin­ge pres­ta­tie.

Voor de vol­le­dig­heid ver­meld ik er hier nog wel even bij dat ook mijn voe­dings­pa­troon enigs­zins is ge­wij­zigd naar iets van lang ge­le­den. Ik eet slechts één ech­te maal­tijd per dag en nooit voor 12 uur ’s mid­dags. Mijn lunch is zeer be­schei­den en re­gel­ma­tig eet ik op een dag al­leen wat fruit. En een keer of wat per maand eet ik de ge­he­le dag he­le­maal niets. Mijn rit­me (& niet mijn voed­sel!*) volgt daar­in de jagende/verzamelende voor­ou­der, die – als hij wak­ker werd – wel wat an­ders te doen had dan ont­bij­ten. Of­wel: mijn ener­gie-in­ta­ke en -ver­bruik lij­ken veel meer op dat van de oor­spron­ke­lij­ke Ho­mo Sapiens dan op dat van de per­ma­nent etende mens van van­daag. Voor hen die ech­te con­tro­le over hun (over-)gewicht moe­ten krij­gen is dat laat­ste na­me­lijk fu­nest. Ons li­chaam is niet ont­wor­pen op con­stan­te voed­sel­in­na­me. Daar­en­te­gen sti­mu­leert ge­re­geld hon­ge­ren ons li­chaam om de ou­de ener­gie­voor­ra­den (vet) op te rui­men. Het heeft zelfs een naam: “In­ter­mit­tent Fas­ting”; van on­der an­de­re het werk­woord “vas­ten”, een fe­no­meen dat ge­heel on­te­recht en zeer jam­mer­lijk uit on­ze cul­tuur is ver­dwe­nen.

Leuk de­tail: het En­gel­se “break­fast” zegt let­ter­lijk wat het is, na­me­lijk “brea­king the fast” (het vas­ten bre­ken), iets wat ken­ne­lijk ooit een be­wus­te en wel­licht re­gel­ma­ti­ge aan­ge­le­gen­heid was…

Bij wij­ze van tea­ser nog even dit: de af­braak van li­chaam­sei­wit­ten voor het ver­krij­gen van ener­gie heeft twee voor­waar­den no­dig voor­dat het über­haupt start, en dat zijn 1: ex­tre­me hon­ger voor eni­ge da­gen én 2: de af­we­zig­heid van an­de­re ener­gie­dra­gers in het li­chaam – zo­als vet. Het dom­me maar po­pu­lai­re mis­ver­stand dat ei­wit­ver­bran­ding acuut is zo­dra je te wei­nig eet, zorgt er­voor dat men­sen hard­nek­kig blij­ven ont­bij­ten en eten op mo­men­ten dat het li­chaam ei­gen­lijk de in­tern op­ge­sla­gen ener­gie moet (en heel goed in staat is te) ge­brui­ken. De door­snee me­de­bur­ger is daar­in best wel ei­gen­wijs, maar het zou na­tuur­lijk kun­nen dat eten, net als seks, erg sterk ge­mo­ti­veerd is. Het stemt de mens nu een­maal te­vre­den en daar wor­den we dan weer dik van…


*) Ik ben ab­so­luut geen vriend van het pa­leo-di­eet.

Be­las­tin­gen als Volks­red­der – de klei­ne staat is do­de­lijk
Eu­ro­pe­se ad­vies­raad: stop met ge­do­gen ho­me­o­pa­thi­sche mid­de­len
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬