Syl­va­na Si­mons: zeik­wijf & hui­le­balk met veel te lan­ge te­nen

En dan ook gelijk: laat die Giel Beelen toch met rust, stelletje politiek correcte, pseudo-rechtschapen opportunisten.
En dan ook ge­lijk: laat die Giel Bee­len toch met rust, stel­le­tje po­li­tiek cor­rec­te, pseu­do-recht­scha­pen op­por­tu­nis­ten.

Zo, dat is er uit en dat was no­dig na het zien van een te­nen­krom­men­de uit­zen­ding van DWDD (2−11−2016), waar­in Giel Bee­len door het stof ging over een mi­ni­maal mis­lukt snel grap­je over be­roeps­zeur­piet Si­mons en waar­in hij door zo’n suf­fe ta­fel­poe­del – die in com­mis­sie de be­le­dig­de ge­kleur­de deer­ne uithing – werd op­ge­roe­pen om ver­ant­woor­de­lijk­heid te ne­men voor zijn als ra­cis­tisch op­ge­vat­te grap­je. Hoe dan pre­cies? Bee­len is geen ra­cist en hij heeft zelfs zijn me­de­wer­king ver­leend aan een spot­je te­gen dis­cri­mi­na­tie, waar­in hij nu, na zijn “grap­je”, door mid­del van een blok voor zijn hoofd wordt ge­dis­cri­mi­neerd. Het is om mis­se­lijk van te wor­den.

Die Si­mons is een los­ge­sla­gen rel­meut van de al­ler­bo­ven­ste plank, die haar mis­luk­te po­li­tie­ke elan he­laas het licht heeft la­ten zien bij die nog mis­luk­te­re club van hal­ve­ga­ren die zich vol­strekt mis­plaatst “DENK” noemt. Ik ben zelf al­loch­toon en te­gen­woor­dig niet zon­der trots zelfs “Ne­der­lan­der met een mi­gra­tie­ach­ter­grond” en ik kan me maar niet voor­stel­len waar­om dat stel­le­tje jan­kers hier über­haupt in de Twee­de Ka­mer wordt ge­to­le­reerd. Ze ver­die­nen een “Cor­don Sa­ni­tair”, net zo­als Wil­ders. “Ga toch lek­ker in­te­gre­ren!” denk ik als ik die mis­luk­te ex-Pv­dA par­le­men­ta­ri­ërs zie stun­te­len met hun on­ge­wens­te loy­a­li­teit voor des­poot en an­ti-de­mo­craat Er­do­gan en moe­der­beer­put Tur­kije. Wat een on­voor­stel­ba­re aan­flui­ting!

Maak maar lek­ker grap­pen over die Su­ri­na­mers, Tur­ken, Afri­ka­nen en Ita­li­a­nen. Ie­der­een ver­dient het om af en toe eens goed in de zeik ge­no­men te wor­den. Dat is goed voor het re­la­ti­ve­ren van ons ego en het dem­pen van het ons al­len be­ken­de ge­voel van su­pe­ri­o­ri­teit over de Ne­der­lan­ders; voor­al als het over eten, ko­ken, de­sign en in­ter-per­soon­lij­ke po­li­tes­se gaat. Er zijn din­gen, daar snap­pen die kaas­kop­pen he­le­maal niets van, maar on­der­tus­sen van een he­le boel ook weer wel. Dat maakt de­ze bad­kuip ach­ter de dui­nen toch de bes­te plaats op on­ze pla­neet om kin­de­ren groot te bren­gen, ook voor ons al­loch­to­nen en on­ge­acht on­ze kleur. Daar kun­nen we heel nor­maal over doen. Het is hier be­ter dan in Ita­lië, Tur­kije, Su­ri­na­me, de An­til­len, on­ge­veer heel het Afri­kaan­se con­ti­nent, het noor­den, mid­den en het zui­den van Ame­ri­ka en het groot­ste ge­deel­te van cen­traal en oost Azië. Ik ge­loof dat we slechts se­ri­eu­ze con­cur­ren­tie van de Scan­di­na­vi­sche lan­den heb­ben. Of­wel, die Ita­li­a­nen, Tur­ken, Su­ri­na­mers, Afri­ka­nen, Azi­a­ten, Ame­ri­ka­nen (en ga zo maar door) die hier al­le­maal rond­han­gen, krij­gen het niet voor el­kaar om “zu Hau­se” een goed wer­ken­de maat­schap­pij in el­kaar te zet­ten die de bur­gers een se­ri­eus per­spec­tief voor de toe­komst biedt. Dat ligt vol­le­dig aan hen zelf. Daar zijn ze klaar­blij­ke­lijk niet door­tas­tend ge­noeg voor. Het zijn wat dat be­treft dus ge­woon suk­kels. Dat sen­ti­ment voel ik mo­men­teel trou­wens het sterk­ste bij die maf­fe Tur­ken, die er mas­saal bij staan te kij­ken hoe hun land door op­per­ban­diet Er­do­gan wordt uit­ge­beend. (Zo, Ke­mal, die kun je al­vast in je zak ste­ken.) Ita­lië komt op een goe­de twee­de plaats, om­dat die cor­rup­te spaghetti’s het niet lukt om hun maf­fi­aan­se scha­duw­staat te eli­mi­ne­ren. En breek me over bij­voor­beeld Zuid-Afri­ka­nen en hun ge­zel­lig kleu­ren­de maar op het gê­nan­te af in­com­pe­ten­te par­le­ment de bek niet los.

Huids­kleur in­te­res­seert me al­leen maar als ik naar een seks­film zit te kij­ken, want dan heb ik zo mijn voor­keu­ren. Ver­der boeit het me niet. Dus als zo’n zwar­te, brui­ne, ge­le of wit­te dom is of iets doet wat niet in de haak is, dan moet ik dat ge­woon kun­nen zeg­gen zon­der ge­lijk van dis­cri­mi­na­tie be­ticht te wor­den. We gaan in Ne­der­land veel te ver mee met die ras­cis­me-zei­kers, die al gro­te kro­ko­dil­len­tra­nen gaan zit­ten hui­len als er al­leen maar naar ze wordt ge­we­zen. DENK is een goed voor­beeld van zo’n zie­li­ge ge­le­gen­heids­club van schreeu­wers, ope­re­rend van­uit een door­ge­scho­ten, spe­ci­aal op al­loch­to­ne leest ge­schoeid po­pu­lis­me en met ze­ker een ki­lo bo­ter op hun hoofd. Het is jam­mer dat ze een beet­je van het tij mee­krij­gen, want ik gun ze dat ab­so­luut niet. Dat hip­pe ras­cis­me-ge­ou­we­hoer in de me­dia te­gen­woor­dig, ik word er on­pas­se­lijk van. Om in de stijl van DWDD van gis­te­ren te blij­ven: “Mag ik even een teil­tje…?”

En wat Giel Bee­len be­treft: het is jam­mer dat hij stopt met ra­dio ma­ken want ik mag zo­wel hem als zijn hu­mor bij­zon­der graag…

allochtoon
In lijn en stijl: toch even een bril­jan­te Col­lig­non (VK 3-11-2016) ge­pikt.

2 gedachtes over “Syl­va­na Si­mons: zeik­wijf & hui­le­balk met veel te lan­ge te­nen

  1. In mijn op­tiek heeft Bee­len ge­bruik ge­maakt van sa­ti­re om voor­al met Der­k­sen, die een beet­je dom was om twee spreek­woor­den door el­kaar te hus­se­len, de spot te drij­ven (en na­tuur­lijk ook met Syl­va­na die zich­zelf veel te se­ri­eus neemt) We heb­ben in Eu­ro­pa een lan­ge tra­di­tie als het om sa­ti­re gaat. Het is een bij­zon­der krach­tig in­stru­ment om in ar­tis­tie­ke en jour­na­lis­tie­ke vrij­heid me­nin­gen te ven­ti­le­ren, maat­schap­pe­lij­ke ge­sprek­ken aan te zwen­ge­len of vraag­stuk­ken ter dis­cus­sie te stel­len. Sa­ti­re is soms be­le­di­gend, ran­zig en rond­uit stui­tend. Nie­mand wordt ge­spaard, noch po­li­ti­ci, noch The Queen of de paus. De flau­we ra­dio­spot was de­ze keer be­le­di­gend voor Syl­va­na en zij heeft na­tuur­lijk het vol­ste recht om zich be­le­digd te voe­len en er pu­blie­ke­lijk iets over te zeg­gen. So far so good.

    Waar mijn be­grip ech­ter op­houdt is wan­neer Ku­zu pro­beert door te dram­men dat Plas­kerk zich er­mee moet be­moei­en en Bee­len het boe­te­kleed moet aan­trek­ken. Dat het in Tur­kije en in an­de­re dic­ta­tu­ren nor­maal is dat po­li­tie­ke macht­heb­bers zich be­zig hou­den met jour­na­lis­tie­ke vrij­he­den be­te­kent geens­zins dat wij dit hier ook maar moe­ten in­voe­ren.
    Op de­ze plaats wil ik graag re­fe­re­ren aan jouw eer­der ge­plaatste ar­ti­kel, waar­bij je Noam Choms­ky noem­de. In Chomsky’s vi­sie is de vrij­heid van me­nings­ui­ting een groot, on­aan­tast­baar goed. Zelfs de meest per­fi­de idee­ën zijn in zijn vi­sie geen on­der­werp voor ju­ris­pru­den­tie. Een me­ning is im­mers een per­soon­lij­ke idee en im­pli­ceert dat het niet ob­jec­tief hoeft te zijn. An­ders was het geen me­ning, maar een (we­ten­schap­pe­lijk on­der­bouwd) feit. De vrij­heid van me­nings­ui­ting is een es­sen­ti­ë­le voor­waar­de om te voor­ko­men dat macht zich cen­treert bij be­paal­de per­so­nen, zo­als b.v. in Noord-Ko­rea of an­de­re dic­ta­to­ri­a­le lan­den het ge­val is.

    Er zijn zo veel me­nin­gen en idee­ën die ik twij­fel­ach­tig vind, maar ik vind wel dat zij ge­uit mo­gen wor­den en dat men­sen recht heb­ben op hun ei­gen me­ning. Ook on­der de Denk-idee­ën zijn vi­sies die ik niet deel. Zij zit­ten in een po­li­tiek spec­trum en ik hui­ver als zij hun zin krij­gen om be­paal­de idee­ën te mo­gen uit­voe­ren. Dat kan al­leen voor­ko­men wor­den door met el­kaar in dis­cus­sie te gaan en niet bang te hoe­ven zijn dat je af­ge­straft wordt om­dat je iets hebt ge­zegd wat be­le­di­gend en dis­cri­mi­ne­rend is of als zo­da­nig ge­ïn­ter­pre­teerd zou kun­nen wor­den.

    Als het aan de mal­lo­ten van Denk ligt komt er een dis­cri­mi­na­tie-re­gis­ter voor men­sen die zich de­ni­gre­rend heb­ben uit­ge­la­ten, met als con­se­quen­tie een “Berufs­ver­bot” bij de over­heid. Een daar be­gint het toch wel erg en­ge trek­jes te krij­gen. Komt er bij­voor­beeld ook ie­mand in te staan die zijn zwaar­lij­vi­ge buur­man na de zo­veel­ste pes­te­rij “dik­zak” heeft ge­noemd? Of ie­mand die te­gen een niet al te snug­ger per­soon “Im­be­ciel” zegt? Geldt dit ook voor men­sen die ie­mand met een niet-is­la­mi­ti­sche ach­ter­grond K‑jood noe­men? Waar trek je de grens? Moet dit via rechts­za­ken on­der­zocht wor­den? Het idee al­leen al is vol­strekt lach­wek­kend en on­uit­voer­baar. Dis­cri­mi­na­tie in wel­ke vorm dan ook moet be­stre­den wor­den, maar niet door angst te kwe­ken, te straf­fen of twee­dracht te zaai­en.

    Te­gen Syl­va­na zou ik wil­len zeg­gen: “Zo­lang jij en je Denk-col­le­gae om op­por­tu­ne re­de­nen geen kri­ti­sche ge­lui­den dur­ven te la­ten ho­ren over Tur­kije en de schen­din­gen van men­sen­rech­ten die er da­ge­lijks op gro­te schaal plaats­vin­den, zul je nog va­ker het doel­wit van spot zijn. Het is nog­al hy­po­criet om het over het be­straf­fen van dis­cri­mi­na­tie te heb­ben, om ver­vol­gens met geen woord te rep­pen over wel­ke straf ge­past zou zijn voor de Er­do­gan-aan­han­gers on­der de Ne­der-Tur­ken die zich af­ge­lo­pen zo­mer schul­dig heb­ben ge­maakt aan in­ti­mi­da­tie en ge­weld je­gens (ver­meen­de) po­li­tie­ke te­gen­stan­ders. En die man­tra van “Trap er niet in” ken­nen wij nu ook wel. Toch wel gek dat jul­lie de­zelf­de me­dia ge­brui­ken om in de spot­lights te ko­men.”

    1. Kijk aan. En dan te be­den­ken dat ie­mand van me­ning was dat de be­wus­te aan­te­ke­ning de meest on­ge­nu­an­ceer­de en be­roerd­ste is die ik ooit ge­schre­ven heb. Ik ben het daar niet mee eens want er staan nog veel er­ge­re din­gen van aan­zien­lijk slech­te­re kwa­li­teit op dit schot­schrift. De boog kan ten­slot­te niet al­tijd ge­span­nen zijn… 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *